Ολικές Οδοντοστοιχίες

Οι ολικές οδοντοστοιχίες (μασέλες, ) είναι κινητές προσθετικές εργασίες που κατασκευάζονται για ασθενείς οι οποίοι έχουν χάσει τα δόντια της μίας ή και των δύο γνάθων τους.

Οι ολικές οδοντοστοιχίες (μασέλες, ) είναι κινητές προσθετικές εργασίες που κατασκευάζονται για ασθενείς οι οποίοι έχουν χάσει τα δόντια της μίας ή και των δύο γνάθων τους.

Η ολική οδοντοστοιχία είναι ένα τεχνητό υποκατάστατο των φυσικών δοντιών και στη συνηθέστερη μορφή της αποτελείται από μια ακρυλική (πλαστική) βάση πάνω στην οποία είναι τοποθετημένα στην κατάλληλη θέση δόντια ακρυλικά ή πορσελάνινα.

Η κατασκευή μιας ολικής οδοντοστοιχίας απαιτεί ειδικές γνώσεις που μόνο ο οδοντίατρος διαθέτει. Ο οδοντοτεχνίτης είναι ο συνεργάτης του οδοντιάτρου που διεκπεραιώνει τα εργαστηριακά στάδια κατασκευής, αλλά σε καμία περίπτωση δεν διαθέτει την απαιτούμενη εκπαίδευση, τις αναγκαίες ιατροβιολογικές γνώσεις, την κλινική εμπειρία αλλά ούτε και το νόμιμο δικαίωμα να φέρει εις πέρας την κλινική διαδικασία κατασκευής μιας ολικής οδοντοστοιχίας.

Το πρώτο βήμα για την κατασκευή μιας  ολικής οδοντοστοιχίας είναι η λήψη από τον οδοντίατρο λεπτομερούς ιστορικού που αφορά τόσο την γενική υγεία όσο και τη στοματική κατάσταση του ασθενούς. Ακολουθεί η κλινική εξέταση και η λήψη αποτυπωμάτων (μέτρων). Στη συνέχεια γίνονται οι λεγόμενες καταγραφές που θα δείξουν τη θέση που πρέπει να έχουν τα τεχνητά δόντια έτσι ώστε να φαίνονται αισθητικά ωραία και να λειτουργούν κατά το δυνατόν αρμονικά. Συνήθως απαιτούνται μια ή περισσότερες δοκιμές (πρόβες) μετά από τις οποίες ακολουθεί η ολοκλήρωση και παράδοση της ολικής οδοντοστοιχίας. Συνολικά απαιτούνται κατά μέσο όρο 6–8 ραντεβού.

Όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχει τέλειο τεχνητό υποκατάστατο των υγιών δοντιών (γι’ αυτό και η πρόληψη είναι πάρα πολύ σημαντική-προσέχουμε τα δόντια μας για να τα έχομε μέχρι τα γεράματα). Κατά συνέπεια, ο ασθενής που θα “φορέσει” ολική οδοντοστοιχία, αναπόφευκτα θα περάσει από κάποιο στάδιο προσαρμογής κατά τη διάρκεια του οποίου θα πρέπει να επιδείξει αρκετή υπομονή και επιμονή.

Τις ολικές οδοντοστοιχίες θα πρέπει να μάθει ο ασθενής να τις χρησιμοποιεί, όπως μαθαίνει κάποιος να κολυμπά, να κάνει ποδήλατο, σκι, κ.λ.π. Οι τυχόν τραυματικές εμπειρίες της αρχικής φάσης δεν θα πρέπει να τον απογοητεύσουν. Το πόσο γρήγορα θα συνηθίσει κάποιος τις καινούργιες οδοντοστοιχίες εξαρτάται από την ηλικία, τη γενική υγεία, την κατάσταση των ούλων και των μυών, τυχόν προηγούμενη εμπειρία με οδοντοστοιχίες κ.λ.π.

Επομένως, ειδικά τις πρώτες εβδομάδες, ο ασθενής θα πρέπει να βρίσκεται σε επαφή με το γιατρό του, ο οποίος μπορεί να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τα όποια προβλήματα παρουσιαστούν όπως για παράδειγμα είναι οι τραυματισμοί “χτυπήματα” των ουλών από τις ολικές οδοντοστοιχίες , προβλήματα φώνησης, δυσκολίες στη μάσηση κ.λ.π. Ο ασθενής δεν θα πρέπει να επιχειρήσει να κόψει ή να τροχίσει την οδοντοστοιχία μόνος του γιατί μπορεί να την καταστρέψει.

Ο οδοντίατρος είναι ο μόνος αρμόδιος για να κάνει τις ενδεικνυόμενες ρυθμίσεις.

Αφού περάσει το πρώτο στάδιο προσαρμογής και ο ασθενής μάθει να χρησιμοποιεί ικανοποιητικά τις ολικές οδοντοστοιχίες του, πάλι θα πρέπει να γίνεται ένας έλεγχος από τον οδοντίατρο τουλάχιστον ανά εξάμηνο, για να ελέγχεται η κατάσταση του στόματος αλλά και των οδοντοστοιχιών.

Επειδή το οστούν (κόκαλο) και τα ούλα μετά την απώλεια των φυσικών δοντιών απορροφώνται (υποχωρούν) λόγω μιας δια βίου συνεχιζόμενης και μη αντιστρεπτής διαδικασίας που λαμβάνει χώρα, οι ολικές οδοντοστοιχίες θα χρειαστούν κάποια στιγμή αναγόμωση (γέμισμα) για να εφαρμόσουν ξανά ικανοποιητικά πάνω στα ούλα.

Ο οδοντίατρος είναι και πάλι ο μόνος αρμόδιος για να κρίνει το πότε και με ποιόν τρόπο θα γίνει αυτό.